logo bilzen

1966

1966

De sixties swingen volop en in de hitlijsten is het al beatmuziek dat de klok slaat. De nieuwste supersterren heten Bob Dylan, Nancy Sinatra en The Beach Boys. Maar in Bilzen zweren ze bij de ‘deftige’ jazz. Na het succes van de eerste editie wordt het festival uitgebouwd tot een driedaagse: op vrijdagavond een ‘formidabele showavond’ met vlaamse tieneridolen, op zaterdag‘Jazz voor de Jeugd’ en op zondag ‘Jazz Bilzen’ dat vooral op een bezadigd publiek van dertigers, veertigers mikt. Ook de organisatie krijgt een stevige ruggengraat: de vrijwilligers richten VZW Jazz Bilzen op en programmator Paul Bessemans krijgt er met Juul Anthonissen een collega bij. Het duo slaat internationale sterren als Carmell Jones en Yusef Lateef aan de haak en zet vaderlandse helden als Roland en Ferre Grignard op de affiche. Die laatste heeft evenwel een geweldige offday en wordt naderhand in de pers afgemaakt.

Voor het eerst zijn de muzikale festiviteiten over meerdere dagen gespreid, dus worden er voor de bezoekers ook overnachtingsmogelijkheden voorzien. Zoals het de goede zeden betaamt, worden jongens en meisjes gescheiden. Jazz Bilzen wil een ‘waardig Vlaams’ festival met standing zijn en stelt een eigen zedenmeester aan om over de deugdelijkheid te waken. Naar goede christelijke gewoonte wordt het festival op zondag zelfs afgetrapt met een Heilige Mis op het podium. Zo hoeven de vrijwilligers, ook brave kerkgangers, hun wekelijkse eucharistie niet te missen. Maar van een zedige sfeer op het festivalterrein is volgens de media geen sprake: vrijende paartjes, excentrieke bezoekers met uitbundige klederdracht en dito haardos en jongeren die liever een duik in de Demer nemen dan naar meneer pastoor te luisteren, kapen de headlines in de kranten. Bilzen krijgt willens nillens een ondeugend imago.